Үхэл ба оршуулга · Асуулт 8
Амиа хорлож нас барвал оршуулга ч хийлгэж чадахгүй, авралыг ч найдаж болохгүй юу?
Асуулт: “Өөрийгөө хорлосон хүн заавал тамд очно, Сүм ч оршуулгыг нь татгалздаг гэдэг үнэн үү?”
Сүмийн хариулт: Амиа хорлох нь амь насны эсрэг ноцтой явдал боловч Сүм зөвхөн тэр үйлдлийг хараад хүний мөнхийн заяаг тогтоодоггүй. Сэтгэцийн хүнд хямрал, туйлын түгшүүр ба айдас, зовлон нь хүний хариуцлагыг багасгаж болно. Тэр хүний дотоод байдал, эцсийн мөчийг зөвхөн Тэнгэрбурхан бүрэн мэднэ. Катехизм амиа хорлосон хүний мөнхийн авралыг найдваргүй гэж үзэх ёсгүй, Тэнгэрбурхан зөвхөн Өөрийнхөө мэдэх замаар авралд хүргэх наминчлалын боломжийг өгч чадна, Сүм тэдний төлөө залбирдаг гэж сургадаг.
Сүмийн хууль ч амиа хорлосон гэдэг баримтыг оршуулга татгалзах шалтгаан болгон автоматаар жагсаадаггүй. Итгэгч хүн зарчмын хувьд Сүмийн оршуулгыг хүртэх ёстой бөгөөд оршуулгыг хязгаарлах ноцтой сүмийн эрх зүйн нөхцөл байгаа эсэхийг орон нутгийн сүмийн пастор ба диоцезийн эрх бүхий удирдагч шийднэ. Гэр бүлээс үхлийн хариуцлагыг нэхэх, эсвэл оршуулга дээр талийгаачийг олны өмнө буруутгах ёсгүй.
Дахин асуувал: “Би ч бас үхмээр байна гэсэн бодол төрвөл эхлээд нүглээ гэмшин хэлэх ёстой юу?” — Одоо ганцаараа бүү бай, итгэл даах насанд хүрсэн хүнд яг одоо мэдэгд. Аюултай эд зүйл, газраас хол бай, орон нутгийн яаралтай тусламжийн дугаар, амиа хорлохоос сэргийлэх буюу хямралын үеийн дэмжлэгийн байгууллага, эмч нараас тусламж хүс. Залбирал, Наминчлал тус болж чадах ч яаралтай аюулгүй байдлын арга хэмжээ, эмчилгээг орлохгүй.
Нэг өгүүлбэрээр: “Амиа хорлох нь ноцтой явдал боловч бид талийгаачийн авралыг найдваргүй гэж үзэхгүй, тамд шийтгүүлнэ гэж зарлахгүй. Сүм тэдний төлөө залбирч, гэр бүлийг нь асарч, хямралд байгаа хүнийг хүн ба мэргэжлийн байгууллагад яг одоо холбоно.”