Үхлээс айж, гашуудвал амилалтад итгэхгүй байгаа хэрэг үү?

🔥Асуулт: “Тэнгэрийн оронд итгэдэг бол үхэхдээ баярлах ёстой биш үү, юунд айж уйлна вэ?”

🛡️Сүмийн хариулт: Үхлийн өмнөх айдас, гуниг нь итгэл хэр дутсаныг хэмждэг шалгалтын хуудас биш. Хүн бие, сүнс хоёр нэг учир үхлээр тэр хоёр салж, хайртай хүнээсээ хагацах нь бодит шарх юм. Есүс өөрөө Лазарын булшны өмнө нулимс унагаж, үхлийнхээ өмнө шаналсан. Сүм ч үхлийг сайн юм мэт чимэглэлгүй, нүгэл ертөнцөд авчирсан эцсийн дайсан гэж нэрлэдэг.

Үүний зэрэгцээ Христ үнэхээр нас барж, амилснаараа үхлийн утгыг өөрчилсөн. Христтэй хамт нас барах хүнд үхэл нь оршихоо больдог төгсгөл бус, Эзэн рүү очих эцсийн Дээгүүр Өнгөрөх болно. Тиймээс Христэд итгэгчийн гашуудалд нулимс ба найдвар хамт байж чадна. Хурдан инээвэл итгэл сайн, удаан санан гэгээрвэл амилалтыг үгүйсгэж байгаа хэрэг ч гэсэн үг биш.

🧐Дахин асуувал: “Гуниг хэт удаан үргэлжилж өдөр тутмын амьдрал явахгүй бол зөвхөн илүү их залбирах ёстой юу?” — Ганцаараа бүү тэс. Гэр бүл, итгэл даах насанд хүрсэн хүн, пасторт хэлж, шаардлагатай бол гашуудлын зөвлөгөө, эмчийн тусламж ав. Хүний мэргэжлийн асаргаа авах нь амилалтын итгэлийн эсрэг зүйл биш.

✨Нэг өгүүлбэрээр: “Үхлийн өмнө айж уйлах нь итгэл дутсаных биш. Хагацлын шархаа үнэнчээр гашуудахын хамт амилсан Христ дотор үхэл төгсгөл биш гэдэгт найдна.”