Сүнс тэнгэрийн оронд очдог юм бол эцсийн өдөр бие яагаад дахин амилах ёстой юм бэ?

🔥Асуулт: “Бие бол хаядаг хальс, сүнс л жинхэнэ би биш үү?”

🛡️Сүмийн хариулт: Католик итгэлд хүн гэдэг нь сүнс биеэ түр ашиглаж яваа оршихуй бус, бие ба сүнс нэгдэж бүтсэн нэг хүн юм. Үхлээр хоёр нь салах нь байгалийн жам мэт эцсийн гүйцээл бус, давах ёстой шарх. Тиймээс Итгэл бишрэлийн үг сүнсний үхэшгүй байдал дээр зогсохгүй бие махбодын амилалтыг тунхагладаг. Христ биеэрээ амилсан шиг бид ч эцсийн өдөр биеэрээ амилна гэдэгт итгэдэг.

Амилалт гэдэг нь ялзарсан бие өнөөгийн өвчин, хязгаараа дахин давтан газрын амьдрал руу буцаж ирэх явдал биш. Тэнгэрбурхан яг миний биеийг танигдахааргүй өөр хүний бие болгож солих ч хэрэг биш. Одоогийн биетэй жинхэнэ залгамжтай байхын хамт ялзрахгүй, сүр жавхлант бие болж хувирах явдал юм. Тэр нь яаж болох, ямар харагдах нь бидний төсөөлөл, шинжлэх ухааны тайлбараас давдаг тул нарийн ширийнийг нь дур мэдэн зохиохгүй.

🧐Дахин асуувал: “Тэгвэл хөгжлийн бэрхшээл, сорви, нас яах вэ?” — Амилсан бие цаашид зовлон, үхэлд захирагдахгүй гэдэгт Сүм итгэдэг ч хүн бүр хэдэн настай мэт харагдах, ямар шинж үлдэхийг сургадаггүй. Шарх эдгэнэ гэсэн найдвар, нэг хүний өвөрмөц өөрийн байдал алга болохгүй гэсэн итгэл хүртэл л хэлж, мэдэгдээгүй зүйлийг тодорхойлохгүй байх нь үнэнч.

✨Нэг өгүүлбэрээр: “Бие бол хаях хальс биш, миний өөрийн нэг хэсэг; Тэнгэрбурхан эцсийн өдөр биднийг бие сүнс бүрэн бүтэн хүн болгож, ялзрахгүй амь дотор босгоно.”